معرفی انواع لباس های محلی :  لباس محلی هر قوم نماد و نشانه آن قومیت می باشد. لباس های محلی ارزش والایی دارد حتی بین پیر و جوان فرق نمی کند تمامی گروه ها به این لباس های محلی علاقه دارند.

لباس محلی مردان کورد

چوخه: نیم تنه ای پنبه ای یا پشمی است که در ناحیه سقز، بانه و مریوان به آن «که وا» می گویند و درسنندج آن را «چوخه» می نامند.

پانتول: شلواری گشاد با دم پای تنگ است که «رانک» نیز نامیده می شود.

ملکی: نیم تنه ای بدون یقه است که از پایین نیم تنه تا بالا به وسیله دکمه بسته می شود.

لفکه سورانی: پیراهنی با آستین فراخ و بلند و زبانه ای مثلث شکل در انتهای آستین است.

شال: که به آن «پشتون» و «پشتینه» نیز می گویند، پارچه ای است.

دستار: یا «کلاغه» که به آن «دشلمه»، «مندلی»، «رشتی»، و «سروین» (سربند) نیز می گویند و مردان به جای کلاه از آن استفاده می کنند.

لباس محلی مردان

فرنجی: یا «فره جی» که ویژه مردان ناحیه اورامانات است و از نمد ساخته و آماده می شود.

کله بال: نوعی از نمد پوششی است که چوپانان در مناطق چرای گله در صحرا استفاده می کنند.

پیچ و کولاو: کلاه محلی کردها را که معمولاً زنان کرد ان را با دقت و ظرافت خاصی و با نقش و نگارهایی بر جایی مانده از فرهنگ اصیل کردی می بافند .معمولاً به رنگ هایی سیاه و سفید و به دو صورت کلاه بلند و تخت بافته می شود. و در دست مصرف کنندگان قرار می گیرد. البته بنا به گفته پیشینیان و به اعتقاد آن ها مرد نباید سرش لخت باشد.

پیچ: دستمالی است سیاه و سفید که با گذاشتن کلاه روی سر به دور کلاه پیچانده می شود. و در قسمت پشت سر در درون دستمال قرار داده می شود. تا شل نشود البته برادران بارزانی پیچ و کولاو شالشان به رنگ قرمز می باشد. البته اعراب نیز از این شال چه سیاه و سفید و چه قرمز رنگ برای پوشش خود استفاده می کنند.

کلاش: پاپوشی است به رنگ سفید که با ظرافت کامل توسط برادران هورامانی ساخته می شود. که از بدبو شدن پا جلوگیری می کند و پا را خنک نگه می دارد. از خصوصیات ان فصلی بودن ان است و نمی توان از ان در فصل زمستان ویا فصول باران زا استفاده کرد.

لباس محلی زنان کردی

جافی: شلواری همانند شلوار مردان است. این شلوار را زنان کرد، به ویژه زنان روستایی، هنگام کار می پوشند. در سایر مواقع، زنان شلوار گشاد از جنس حریر به پا می کنند.

کُلُنجِه:نیم تنه ای است که روی پیراهن بلند می پوشند و رد اورامان آن را «سوخمه» می نامند و از پارچه زری یا مخمل دوخته می شود.

شال:از پارچه ای زیبا بر روی لباس در ناحیه کمر بسته می شود.

کلاو: یا کلاه که از جنس مقوا و به شکل استوانه ای کوتاه است که آن را با پولک هایی رنگین به صورت بسیار زیبایی تزیین می کنند.

کُلکه:روسری یا دستاری است که به جای کلاه مورد استفاده زنان قرار می گیرد کلکه دارای رشته بلندی از ابریشم سیاه و سفید با ملیله دوزی است.

لباس محلی مردان لر بختیاری

معرفی انواع لباس های محلی : سرپوش مردان لر بختیاری کلاهی نمدی است که به آن کلاه خسروی هم گفته می شود.به رنگ های مشکی و قهوه ای روشن و تیره و سفید است. مردان لر بختیاری پیراهنی به نام چوقا به تن می کنند که دست بافت زنان عشایر است.  از پشم بز به دو رنگ سیاه و سفید تهیه می شود و خاصیت ضد باران دارد و گرما را در زمستان نگه می دارد و در تابستان رطوبت و خنکی را حفظ می کند. نقش های چوقا، ستون هایی کوتاه و بلند هستند و طرح این ستون ها رااز ساختمان های دوره هخامنشی می دانند که درآن سیاهی ها رو به پایین و سرنگونی و سفیدی ها رو به بالا و سربلندی دارد.

لباس محلی زنان لر بختیاری

پوشش سر لچک و میناً لچک کلاهی است که زیر مینا استفاده و با انواع سکه های قدیمی، مروارید، سنگ و پولک تزیین می شود و انواع مختلف دارد. سیخکی، ریالی، صدف، که رایج ترین آن ریالی است که از سکه های قدیمی استفاده می شود. مینا روسری از جنس حریر و ابعاد بسیار زیاد به شکل مستطیل است که به صورت بسیار خاصی بسر می کنند مینا را با سنجاق محکم به توسط بندی از یک سوی لچک به سوی دیگر آن از پشت سرشان می آویزند که به آن سیزن گفته می شود.

لباس محلی گیلانی ها

معرفی انواع لباس های محلی ایران: آثار باستانی به دست آمده در سراسر سرزمین گیلان، سوابق زندگی در این منطقه را به بیش از چهار هزار سال می رساند. پوشاک مردم گیلان در گذشته های دور نیز از میان این اشیای به دست آمده .قابل شناسایی است طرح چهره یک بانوی گیلک که بر روی یک جام پوسیده مفرغی به دست آمده است نشان می دهد که زنان گیلان روسری بزرگی بر سر می گذاشتند و با پیشانی بندی که از روی پیشانی عبور می کرد. و در پشت سر گره می خورد، روسری را روی سر نگاه می داشتند. این جام مفرغی که از مارلیک به دست آمده است. به بیش از سه هزار سال پیش بازمی گردد. همین تصویر نشان می دهد که بقیه روسری روی دوش و سینه قرار می گرفت.

لباس محلی مردان لر

شال: پارچه بلند و سفیدی است به عرض 60 تا90 سانتیمتر و به طول 6 تا 9 متر و از جنس چلوار، که آن را چند دور به کمر می پیچند و علاوه بر آن در مواقع ضروری ازآن به عنوان کفن یا پیچاندن جای زخم یا طناب نیز استفاده می شود.

ستره: قبای مخصوصی است که اندازه آن تا زیر زانو بوده، در مواقع رسمی از آن استفاده می شود . از قدیمی ترین نوع پوشاک ایران است کلاه نمدی:کلاه گرد بدون لبه ای است که از نمد ساخته شده است.

کپنک(فرجی): یک نوع قبای پشمی محکم است که معمولاً مورد استفاده چوپانان است. در مواقع جنگ از آن به عنوان لباس رزم استفاده می شود زیرا ترکیب بسیار فشرده ای درساخت آن به کار رفته است.

گیوه: نوعی کفش دست ساز محلی است که کف آن چرم یا پلاستیک ضخیم و محکمی است که رویه آن به وسیله نخ تابیده بافته می شود.

چوغا: نوعی بالا پوش مردانه است که بیشتر در منطقه بختیاری لرستان و چهارمحال بختیاری مورد استفاده قرار می گیرد.جنس چوغا از پشم گوسفند است و معمولاً توسط زنان بختیاری بافته می شود.

لباس محلی زنان لر

جومه: نوعی پیراهن زنان لرستان که به صورت آزاد، بلند و بدون یقه است.

کلنجه: بالاپوش یراقدوزی شده ای است که رویه جلوی آن را سکه دوزی و تزیین می کنند.

تره و گل ونی:پارچه ابریشمی مخصوصی است که زنان لر به سر می بندند. تره را در حالت عادی می بندند برای شرکت در مراسم و جشن روی تره می بندند.